iLans - subkultura Apple g33ków

Sneezies, to gra która bardzo przypadła mi do gustu. Ze względu na to, że kiedyś grałem godzinami w podobne gdy we flashu. Jest to gra z kategorii chain reaction (reakcja łańcuchowa). W wielkim skrócie: trzeba tak “utrzelić” latające kulki, aby te - wybuchając - swoim wybuchem “zaraziły” jak największą ilość innych. Aby było ciekawiej, to te inne się poruszają.

Bohaterami tej gry, są potworki - Sneezies, które kichają. Zamiast wybuchania jest kichanie. a całą reakcję zaczynamy zarażeniem ich pułkiem (pewnie jakimś alergicznym lub podrażniającym nos ;).

Gra jest dostępna w wersji lite, płatna za 1,59€ lub w 5-ciopaku gier za 3,99€.

W wersji lite mamy do dyspozycji dwa tryby:

• classic - gdzie musi zarazić minimalną ilość potworków,
• challenge - im więcej zarazimy tym lepiej.

W wersji płatnej, dostępnych jest 45 poziomów w trybie klasycznym oraz 15 w challenge.

Ponadto gra oferuje bardzo kolorowe grafiki (co widać na obrazku powyżej), spokojną muzycznę i bardzo fajne efekty dźwiękowe.

Oczywiście dostępne są rankingi on-line, gdzie można sprawdzić się z innymi graczami. Moje rekordy to odpowienio: 108 i 1000 punktów.

Gry na iPhone wykorzystujące czujnik ruchu początkowo były dla mnie kompletnym niewypałem. Pewnie dlatego, że pierwszą grą w jaką grałem, która wykorzystywała ten “bajer” był Cube, darmowa była na dodatek. FPS, który został stworzony jako ciekawostka. Poruszanie postacią i strzelanie nie były dobrze zrobione z punktu widzenia grywalności.

Na szczęście, producenci gier płatnych starają się zachęć do zakupu ich produktu wypuszczając gry w wersji LITE, które są mocno okrojone i dają przedsmak tego co może nas czekać w pełnej wersji.

Tak było w przypadku gry Fastlane - wyścigówki. Pobrałem wersję LITE (która w 4 dni zdobyła pierwsze miejsce w rankingu 100 najpopularniejszych aplikacji w AppStore) i… O mój Boże! Gra jest fantastyczna!

Od dłuższego czasu w sieci można znaleźć coraz to nowsze informacje o postępach gry ze stajni EA Sports - Need for Speed. Widziałem też obrazki z Fastlane i niczym nie ustępują NSF’owi.

Widok podczas jazdy jest jak w Need for Speed, przez co sterowanie jest proste. Skręcamy samochodem wykonując lekkie obroty iPhone’em (z naciskiem na lekkie - bardzo czułe to jest, programiści się naprawdę postarali!). Gaz znajduje się w prawy dolnym rogu ekranu, a hamulec (którego ani razu nie używałem) - w lewym dolnym rogu.

Na torach można znaleźć dość ostre zakręty, które można pokonywać driftując! Wystarczy szybko i dynamicznie przekręcić urządzenie o 90 stopni, a samochód ślizga się po torze!

Gra oferuje 3 tryby grania:

1. Arcade - zwykłe przejazdy po torach,
2. Challenge - zawody,
3. Time Trial - jazda na czas.

Do tego dochodzą różne samochody i trasy, które się uaktywniają, gdy będziemy coraz lepiej jeździć.

Grafika i efekty dźwiękowe są naprawdę wyśmienite. Chce się grać.

Wadą gry jest to, że podczas trzymania iPhone lub iTouch będziemy zatykać głośniczek, co może trochę irytować.

Ostatecznie grę kupiłem, bo warta jest tych pieniędzy - 3,99€

Jeżeli jesteś cierpliwy i masz bardzo dobry refleks, to ta gra jest dla Ciebie! W przeciwnym wypadku szkoda Twojego cennego czasu. Chyba, że jesteś w stanie coś z tym zrobić.

Mam nadzieję, że wstęp nikogo nie przestraszył ;). Gra w wbrew pozorom jest banalna. Mamy 12 bomb na ekranie, które musimy “rozbroić”. Rozbrajanie polega na tym, że trzeba “tapnąc” w świeżo odpalona bombę. Im szybciej tym lepiej. Detonacja jednej bomby powoduje zakończenie gry.

Gra na tyle wciąga, że na youtubie pojawiają sie filmiki ilustrujące rekordowe osiągi, jak na przykład ten tutaj, lekko ponad 4000 ;).

Podziwiam tych wiariatów. Mnie sie ledwo udaje zdobyć 100 ;).

KamiCrazy jest to gra zbliżona do starej, już kultowej gry - Lemmingi. Zamiast Lemmingów są żołnierze KamiCrazy, które cały czas sa w ruchu, a naszym zadaniem jest bezpieczne przeprowadzenie ich do “safe house”. Bezpieczne, bo ma drodze spotykają przeszkody - strzały, kolce, dziury czy trampoliny.

Gra ma jeden mankament - jest trochę frustrująca. Swego rodzaju sterowanie wymaga naszej ingenercji poprzez ruchy na ekranie. Jeżeli żołnierzyków jest za dużo, ciężko zapanować nad pojedynczymi jednostkami - zmiana ruchu czy podskok i trzeba dość precyzyjnie trafiać w (i tak małą) postać.

Wersja LITE, którą mam i w którą grałem jest darmowa. Jest też płatna wersja.

Gra jeszcze wymaga pracy. Można się nią pobawić gdy mamy więcej czasu i jesteśmy zrelaksowani. W przeciwnym razie szkoda naszych nerwów i czasu.

Crazy Penguin Catapult utrzymuje się po dziś dzień w top10 najpopularniejszych, darmowych aplikacji w AppStore. Komentarze grających i oceny bardzo dobre i wysokie. Ciężko się dziwić - grafika bardzo przyjemna. Animacja pingwinków z jajem. Szczególnie gdy przy wystrzeliwaniu ich z katapulty nie trafimy w “przejście” i wylądujemy na ścianie. Pingwin zsuwa się po niej z kwaśną i zabawną miną - jak w kreskówkach Looney Tunes.

Nawigacja jest prosta i intuicyjna. Tapnięciem wystrzeliwujemy pingwiny oraz nimi atakujemy.

Celem gry jest uratowanie “dziewczyny” z rąk niedobrego misia polarnego. Każdy etap dzieli się dwie części. Pierwsza to wybranie drużyny - jak na załączonym wyżej obrazku. Pingwiny się po niej spuszczają i są gotowe do akcji. Żeby było ciekawiej, to pingwiny muszą być wystrzelone przez specjalny otwór. Więc w jednej misji można mieć maksylmalną lub minimalna ilość armii.
Drugi etap to strącenie jak największej liczby miśków jednym pingwinem.

Co do grywalności… zdania są podzielone. Jedni uważają, że to bardzo dobra gra - bo za darmo. Drudzy, że zbyt schematyczna i na maksymalnie 15 minut. Osobiście przystaję przy tej drugiej opinii. Jak dla mnie za krótko się w to gra.

Opisywałem wersję LITE, która jest trochę okroja w porównaniu do wersji płatnej (4,99$).

Na dniach wyszła aktualizacja tej genialnej gry - Tap Defence! Poprawiono kilka bugów i co najważniejsze doszły nowe tryby grania!

• This Is Sparta - w chołdzie bitwy pod Termopilami. 300 złota, 3 życia i 3 halo,
• Sudden Death - jedno życie, pozostałe zasady bez zmian,
• Ten Towers - do rozstawienia mamy maksymalnie 10 wież, zasady jak w zwykłej potyczce,
• Silver Spoon - dużo złota i halo na początek (jak dla mnie tryb dla leniwych - grałem i nudne to jest gdy wszystko mam na najwyższym poziomie, a potworki nie dochodzą do drugiego zakrętu ;),
• Credit Crisis - dużo złota na początku, ale nie dostajemy pieniędzy za zabitych oraz za ukończenie każdego poziomu.

Długiego grania!

Tap Defence to gra z kategorii “tower defence”, w której naszym zadaniem jest powstrzymanie wroga przemierzającego z jednego miejsca (start) do drugiego (meta) po określonym torze (labiryncie). Jednostki nieprzyjaciela różnią sie od siebie wytrzymałością, szybkością a nawet odpornością na pewnego rodzaju broń. My za pokonanie każdej wrogiej jednostki dostajemy nagrody pieniężne oraz możliwość odkrywania nowych jednostek. Tyle tytułem wstępu.

W Tap Defence musimy przeszkodzić potworkom w drodze z Piekła do Nieba, stawiając obok ścieżki wspomniane wcześniej wieże. Do wyboru mamy wieże strzelnicze i spowalniające wroga. Każda wieża ma swoje wady i zalety. Jedna zadaje więcej obrażeń, ale wolniej strzela, inna zupełnie odwrotnie. Po każdym etapie walczymy z tzw. “bossem”, gdzie po jego zabiciu dostajemy tzw. punkty “halo”, które możemy wymienić na nowy rodzaj broni.

Gra ma trzy poziomy trudności - easy, medium i hard. Każdy poziom ma 43 etapy do przejścia. Mnie udaje się dojść maksymalnie do 31 ;).

Kolejnym wielkim atutem tej gry jest to, że jest całkowicie za darmo.

Gra jest wyśmienita na dłuższe podróże. Na przykład w pociągu, komunikacji miejskiej itp. Strasznie wciąga i sprawi, że stracisz poczucie czasu. Polegam każdemu, kto lubi łamigłówki, gry strategiczne i logiczne.

Grają w Tap Defence udało mnie się znaleźć buga. Mianowicie gdy włączymy tryb inny niż easy i od razu (lub po zabiciu kilku potworków lub przejściu jednej gry - z tym rożnie bywa) klikniemy w “research” to przy odkrywaniu większego udziału procentowego w złocie pojawi się wartość null. Gdy powrócimy do poziomy easy, też to będzie i można to odkryć. Jak na poniższym obrazku.

200 poziomów z czego każdy składa się z 5 rodzajów labiryntów! W sumie daje to nam 1000 niepowtarzalnych labiryntów do przejścia. Przejścia… palcem. Gra na pozór wydaje się prosta. Musimy poprowadzić białą kuleczkę z jednego miejsca w drugie, w jak najszybszym czasie. Im dalej w las, tym ciemniej - tak samo jest tej grze. Pierwsze poziomy to pikuś. Następne zaczynają się komplikować, gdyż pojawiają się coraz bardziej skomplikowane labirynty i żeby było ciekawiej - przeszkody, które utrudniają “podróż” naszemu palcowi. A czas leci.

Na obrazku widać ikonki “pioruny”, które zwiększają nasz czas na przejście labiryntu. Do tego dochodzą jeszcze, wspomniane wcześniej, ściany blokujące (widoczne na poniższym obrazku) a nawet czaszki, które zabierają życie. Przejście każdego poziomu dostajemy noty np. Awesome, Weak, które wpływają na ostateczną ocenę poziomu.

Jest darmowa. Z większością darmowych gier na iPhone jest tak, że nie ma z nimi frajdy na dłuższy czas. Podobnie jest z MazeFinger. Co do grafiki, to jest ona maksymalnie prosta - kilka prostych kresek i efekty piorunów po bokach i w momencie dotykania ekranu.

Gra zajmuje 5.4MB.

Producentem gry jest firma ngmoco.

Dzisiaj w moje ręce wpadła bardzo fajna (jak nie zajedwabista!) gra. Jest nią Space Deadbeef (gdyby tłumaczyć to na polski to tytuł będzie brzmiał: Kosmiczka Martwa Mielonka ;), którą można nabyć za całkowite zero złotych! Jest to strzelanka wypuszczona przez studio I.D.P.

Sterowanie jest proste i intuicyjne. Tapnięcie na ekran powoduje, że statek porusza się w górę i dół. Na szczęście nie ma tutaj zaimplementowanego sterowania poprzez czujnik ruchu, co według mnie bardzo by utrudniło frajdę grania.

Strzelanie też jest proste. Najeżdżamy na wrogą jednostkę, co powoduje namierzenie jej. Gdy zdejmiemy palec z ekranu zaczyna się niezła sieczka, która zrobiła na mnie największe wrażenie! Deszcze pocisków zdalnie sterowanych lecących we wrogie jednostki! To jest to co tygryski lubią najbardziej! Jeszcze efektowniej to wygląda gdy walczymy z “bossem”. Aż chce się niszczyć!

Gra nabiera impetu wraz z przechodzeniem do kolejnych etapów. Różnią sie one ilością wrogich jednostek i tym, ze strzelają.

A tak gra wygląda w akcji:

Grę polecam każdemu. Naprawdę warto pobrać. Wciąga - bardzo!

Pamiętacie grę Cybergaj? Do tej gry używa się trzech monet, jednak dwie z nich (z reguły większe, np. 2zł) są stosowanie jako zawodnicy, a trzecia (o wyraźnie mniejszej masie, np. 20gr) jako piłka. Gra toczy się na boisku z zaznaczonym środkiem, polem karnym i bramkami jej celem jest strzelenie jak największej ilości goli przeciwnikowi, używając grzebieni do uderzania Zawodników, tak by przesuwać nimi piłkę w kierunku bramki przeciwnika.

Touch Hockey to właśnie coś podobnego, z tą różnicą, że zamiast grzebienia używa się palca, by odbijać piłkę. Gra jest na prawdę fajna i do tego darmowa! Grać w nią można w trzech trybach:

1. 1 vs komputer,
2. “na dwóch” na jednym ekranie,
3. oraz w trybie multiplayer (przez WiFi)

Fajną opcją są powtórki akcji tj. goli strzelonych w fajny czy też finezyjny sposób.

Irytujące są reklamy zaraz po uruchomieniu aplikacji, ale da się do nich przyzwyczaić. Chyba. Muszę przyznać, że na moim iPhonie gra sama się wyłączała co jakiś czas, przez co nie można długo pograć w nią. Zaktualizowanie do wersji 2.0.0 rozwiązywało ten problem.

Gra zajmuje 4MB miejsca i jest dostępna na iToucha i iPhona.